Eind juni, een nieuwe levenswending voor vele studenten

Hoopvol op weg naar een volgende levensfase

Voor sommige hogeschoolstudenten op kot In het Genthof 15 en Oosterlingenplein 5 te Brugge eindigt een periode van twee of drie jaar samen op kot zitten. Als ‘companheira’, tochtgenoot, mocht ik met velen van hen een stukje weg afleggen en hen ook zien uitgroeien van een eerstejaarstudente naar een volwassen laatstejaarsstudente die gevormd en geslaagd, vol vertrouwen in eigen kunnen en mogelijkheden de toekomst tegemoet gaat.

Ze zijn dankbaar voor de vriendschapsbanden die ze met elkaar gesmeed hebben, voor het vele plezier dat ze samen gemaakt hebben, voor de vele leuke momenten samen beleefd. Bij het afscheid beseffen ze ten volle hoe uniek het was zomaar op elkaars kamer binnen te vallen en het wel en wee van de voorbije jaren te delen. Een unieke, mooie levensperiode wordt afgesloten, er wordt verlangend uitgekeken naar de toekomst. De hoop wordt gekoesterd dat wat nu zo mooi was ook in een andere vorm in de toekomst mag verder gezet worden, wanneer ze zullen moeten afspreken en gelegenheden vinden om elkaar te ontmoeten.

Nu overheerst dankbaarheid en daarin mag ik als studentencoach ook delen, ‘mercietjes’ worden gul geschonken. Louise, Julie en Emily  maakten een prachtig fotokader, één om in mijn bureau uit te hangen. Een symbool om het jeugdige, hoopvolle, diepe, sprankelende van jonge mensen te blijven koesteren en waar nodig mee te ondersteunen. Dank u wel jonge mensen. Het deed me weer eens mijmeren over de zin uit het boekje van de Kleine Prins van Saint-Exupéry: ‘On ne voit bien qu’avec le coeur, l’essentiel est invisible pour les yeux’. Met het hart ziet men zaken die voor het oog onzichtbaar zijn! Wat een wonder!