In COMPAZ hebben we een Biddende Kring die meebidt voor de gebedsintenties die we ontvangen via allerlei kanalen. Deze Kring bidt thuis, elk op zijn of haar manier voor de ontvangen intenties die door mij doorgestuurd worden per mail, samen met een begeleidend schrijven. Ik laat jullie delen wat ik deze morgen schreef. Misschien kan het jou ook inspireren.
Vanochtend stond ik stil bij de zaligspreking: ‘Zalig zij die treuren, want zij zullen getroost worden’. (Mt 5,4).
Het blijft een gedurfde uitspraak. Wie van ons kent geen periodes van diep of stil verdriet? Heimwee naar wat was, het gemis van kansen, de pijn van een breuk, dromen die uiteenspatten of de donkerte van een definitief ‘anders’ – niet in het minst door de dood.
Midden in die realiteit schrikt Jezus er niet voor terug om deze woorden uit te spreken in zijn Bergrede. Je zou je bijna afvragen: hoe durft Hij? Maar deze woorden staan in een rij van zaligsprekingen die onze wereld op zijn kop zetten. Het is een andere benadering, een radicaal nieuw perspectief.
Is dat niet precies waar we naar snakken midden in onze ellende? Is het niet juist dat sprankeltje hoop dat ons helpt de dag (of de nacht) door te komen?
Mijn eigen ervaring is dat een ander perspectief, samen met het geschenk van mensen die trouw met ons meewandelen, het verdriet draaglijk en leefbaar maakt.
Ik ben dan ook diep dankbaar voor die andere belofte uit het boek Openbaring: dat eens onze tranen gedroogd zullen worden in ‘de nieuwe hemel en de nieuwe aarde’ (Op 21,1-4).
Er was een tijd dat er smalend werd gezegd: “Je gelooft toch niet meer in een hemel van rijstpap met gouden lepeltjes?” Maar het gaat om zoveel meer dan dat.
Dit perspectief is precies wat we nodig hebben om onze hoop levend te houden, ons geloof inhoud te geven en onze liefde telkens weer te laten vernieuwen. Want midden in alle verdriet is het de Liefde die ons de weg wijst.
Laten we dit perspectief openhouden, ook voor de mensen die ons om gebed vragen.