Augustinus als gesprekspartner

Woensdagnamiddag en dinsdagavond zijn we van start gegaan met de eerste bijeenkomst van de nieuwe reeks Augustinusleesgroepjes, dit keer rond het boek van Hans Alderliesten: Augustinus voor mensen van nu. Wij zijn de tijden. De ruimten stonden klaar om mensen gastvrij te onthalen en om één keer in de maand terug met de deelnemers samen op weg te gaan. We leggen telkens de inhoud van het gelezen onderdeel ook op ons leven.

Indien je drie minuutjes tijd hebt, kan je lezen wat de inhoud van het allereerste stukje bij een deelneemster opriep! Mocht je ook zelf nog interesse hebben om mee te stappen, kan je nog aansluiten. Volgende bijeenkomst is dinsdagavond 11 februari of woensdagnamiddag 12 februari in Genthof 15 te Brugge. Laat het ons weten!

WIE BEN IK?

Tijdens een uitvaart kom ik vaak tot de conclusie dat er enkel goede en vriendelijke mensen zijn die zich volledig gegeven hebben aan hun gezin, familie en vrienden, werk… en die meestal gelukkig waren met de kleine dingen des levens; terwijl anderen het iets verder van huis gingen zoeken of het in hun leven vanuit niets ver hebben geschopt. Sommigen worden geprezen als echte keukenprinses of handige Harry, als eerlijk en heel plichtsbewust. Anderen bleken rad van tong en ook dat moet positief bekeken worden, zo wordt nader verklaard.

Gelukkig brengt de priester ook nog even het geloof ter sprake!Dat alles brengt mij na afloop vaker en vaker bij de vraag:Wat zal men, na mijn dood, over mij zeggen?

De meest voor de hand liggende en gemakkelijkst te beantwoorden vraag is:

WAT heb ik van mijn leven gemaakt? Hoe langer hoe meer besef ik dat – alle prestaties ten spijt – dit niet de maatstaf kan zijn om een mensenleven te beoordelen, te ‘valideren’.Misschien wel door mensen maar wellicht niet door God.

WIE ben ik ten diepste?  Ik ben/wij zijn… het gaat om ZIJN!Ben/was ik goed, liefdevol, barmhartig, meevoelend/meelevend, vergevingsgezind, geduldig, luisterbereid, spontaan, eerlijk, verantwoordelijk, vasthoudend, betrouwbaar, flexibel… of juist niet? Het doet mij spontaan denken aan een uitspraak van Ghandi: “Verander de wereld, begin bij jezelf!”

Op de vraag wie ik ten diepste ben kan ik enkel een subjectief antwoord geven, vrees ik. Het oordeel van anderen over mij zal zeker objectiever zijn maar even goed gekleurd, vermoed ik.

Alleen God kan naar waarheid oordelen en weet wie ik ten diepste ben, is voor mij een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Als gelovige mag ik toch vertrouwen op Zijn allesomvattende Liefde? Aan Hem heb ik alles te danken en Hij alleen is in staat om, waar nodig, mij – vanuit Zijn liefde – een nieuwe weg te doen gaan.

Ik ben wat ik, met Zijn genade, worden kan. Wat ik nu ben is een momentopname. Mijn levensdoel/-opdracht is: blijven groeien door Zijn Liefde,tot Hij – op Zijn dag – voltooien wil wat ik begonnen ben. Nergens in de Bijbel is mijn aanvoelen, wat dit alles betreft, mooier beschreven dan in Psalm 139. Niet voor niets mijn lievelingspsalm! – RF